Het Onroerendgoed Aanbod van de Banken. Een goede kans of een grote teleurstelling?

Kranten, radio en televisie zeggen het: Vanwege de crisis blijven de Spaanse banken met duizenden woningen van promotors en particulieren in de maag zitten. Zelfs dat ene neefje of die zwager zegt het, die slimmerds die in alle families voorkomen:

—De banken in Spanje zijn veranderd in ware onroerendgoedbedrijven en hebben de beste aanbiedingen. —Bevestigt hij met die eeuwige zekerheid tijdens het familie etentje.

Maar sommigen hebben al kunnen vaststellen dat het niet helemaal waar is.

Als de prijzen niet zodanig ingestort waren, zou het kloppen dat het aanbod van de banken werkelijk goed zou zijn, daar huizen gewoonlijk voor een aan de schuld gelijkwaardig bedrag (dat schommelt tussen 70 en 80% van de taxatiewaarde) toegekend worden. Met andere woorden zouden ze de onroerende goederen zo’n 20 tot 30% onder de marktwaarde aan kunnen bieden. Jammer dat die marktwaarde hoe dan ook 30% gedaald is. Mensen die hun huizen kwijt geraakt zijn of deze niet hebben kunnen verkopen, zijn diegenen die een hoge schuld bij de bank hadden, want in een andere situatie zouden ze deze eerder tegen wat voor prijs dan ook verkocht hebben dan deze tevergeefs kwijt te raken. Dit leidt ertoe dat de banken bij de verkoop van huizen het krediet, de moratoire rente, de wettelijke kosten terug dienen te verdienen. .. Samengevat, de prijs waarvoor ze hun huizen aanbieden, is echt geen koopje.

— Ongetwijfeld verkopen de banken met verlies. Daar liggen de kansen. —Zegt onze slimme zwager ons, terwijl hij zich over het thema probeert uit te spreken.

Natuurlijk, maar de hoofdzorg van de bank is niet om het huis snel te verkopen, maar zijn winst- en verliesrekening niet aan te tasten, geen verliezen te tonen ten overstaan van de aandeelhouders. Dit leidt ertoe dat banken liever het onroerend goed als deel van hun vermogen aanhouden, zodat ze geen direct verlies vanwege de verkoop ervan hoeven te tonen. Jaar na jaar kennen ze een deel van de waarde van dat huis toe en op deze wijze verdelen ze het mogelijke verlies in de loop der tijd, zodat ze uiteindelijk na 4 of 5 jaar dit in waarde verminderde onroerend goed wél kunnen verkopen zonder dat ze in dat boekjaar hoge verliezen tonen. Het betreft een logische strategie om de brutale impact van de crisis over diverse jaren te verspreiden en bovendien bestaat de mogelijkheid dat de onroerendgoedmarkt herstelt, waardoor ze tegen een betere prijs zouden kunnen verkopen.

Daarom kunnen we lang op de geweldige aanbiedingen van de banken zitten wachten, die komen toch nooit. De beste aanbiedingen zijn over het algemeen diegene die bestonden vóór dat de bank de woningen toegeëigend had, daar de hoge kosten die een beslagprocedure met zich meebrengt nog niet op de hals gehaald zijn. Ik nodig u uit om dat op hun websites na te gaan.